Teren biologicznie czynny: przepisy i nawierzchnie w projekcie

Udział terenu biologicznie czynnego to jeden z parametrów, które inwestor i projektant muszą spełnić przy zagospodarowaniu działki. Wyjaśniamy, skąd bierze się ten wymóg, kto określa jego wysokość i jak podejść do wyboru nawierzchni na etapie projektu.

Co mówią przepisy?

Pojęcie terenu biologicznie czynnego definiuje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (z późniejszymi zmianami). To teren, który zapewnia naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych. Na określonych w rozporządzeniu zasadach zalicza się do niego także część zielonych tarasów i stropodachów.

Kto określa, ile terenu biologicznie czynnego trzeba zachować?

Rozporządzenie podaje definicję, a minimalny udział takiego terenu na konkretnej działce wynika z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo z decyzji o warunkach zabudowy. Przy zabudowie wielorodzinnej wymagania bywają wysokie. Na mniejszych działkach trudno je spełnić samymi trawnikami i rabatami, a ich pielęgnacja jest pracochłonna i kosztowna.

Czy konkretna nawierzchnia zostanie zaliczona do terenu biologicznie czynnego w danym projekcie, rozstrzygają zapisy planu miejscowego lub decyzji oraz projektant. Warto to ustalić już na etapie koncepcji zagospodarowania terenu.

Nawierzchnie a teren biologicznie czynny

Typowym przykładem rozwiązań łączących utwardzenie z przepuszczalnością są tzw. zielone parkingi z ażurowych płyt betonowych lub plastikowych. Na alejkach, ścieżkach i placach, gdzie liczy się wygoda chodzenia, stosuje się nawierzchnie mineralne, które przepuszczają wodę opadową do gruntu.

Taką nawierzchnią jest HanseGrand®: mieszanka kamienia naturalnego, łupków wysokogórskich i ekologicznego lepiszcza, która po zagęszczeniu tworzy stabilną warstwę, a woda opadowa wsiąka przez nią w grunt. Właściwości, zastosowania i konstrukcję opisujemy na stronie nawierzchnia biologicznie czynna.

Realizacja: Leśny Bank Genów Kostrzyca w gminie Mysłakowice, zobacz galerię zdjęć

Dokumenty przydatne w projekcie

Przy uzgadnianiu nawierzchni z projektantem i urzędem pomagają dokumenty producenta:

• atest higieniczny PZH: nawierzchnie HanseGrand i HanseGrand Robust mają atesty jako nawierzchnia mineralna wodnoprzepuszczalna, ekologiczna, biologicznie czynna,
• badania kruszyw w Laboratorium Drogowym Zachodniopomorskiego Uniwersytetu Technologicznego w Szczecinie,
• ocena tolerancji roślin na HanseGrand przygotowana przez biegłego ds. drzew.

Wszystkie dokumenty są opisane na stronie Certyfikaty, a rysunki warstw w dziale Przekroje.

Gdzie stosuje się takie nawierzchnie?

Najczęściej na alejkach i ścieżkach, placach zabaw, dziedzińcach i patiach, a także na zielonych tarasach. Przykłady to plac zabaw w Żaganiu i patio przy ul. Wojska Polskiego w Szczecinie. Pełny przegląd znajdziesz w artykule Zastosowania nawierzchni mineralnej, a o tarasach na dachach piszemy w poradniku Jakie nawierzchnie wybrać na zielony taras?

Realizacja: plac zabaw w Żaganiu, zobacz galerię zdjęć

Planujesz zagospodarowanie terenu z udziałem nawierzchni przepuszczalnych? Skontaktuj się z nami, a przekażemy dane techniczne i dokumenty potrzebne projektantowi.